บทที่ 102 สั่งสอน!

นภาดาวพยายามขยับตัวอย่างสุดแรง แต่เชือกที่รัดข้อมือและข้อเท้ากลับยิ่งเสียดสีกับผิวจนเจ็บแสบ เสียงสะอื้นอู้อี้ลอดผ่านผ้าที่ปิดปากแน่น ดวงตากลมเบิกกว้างกวาดมองไปรอบห้องอย่างหวาดผวา

เธอไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณหญิงศจีต้องการอะไรจากเธอ แต่สิ่งหนึ่งที่นภาดาวรู้ดีคือ…เธอต้องหนีออกไป...